SDK (ang. Software Development Kit) – zestaw narzędzi dla programistów niezbędny w tworzeniu aplikacji korzystających z danej biblioteki (np. DirectX SDK), pod dany system (np. Microsoft Platform SDK), sprzęt, itp.
Na SDK najczęściej składają się:
- Dokumentacja
- pliki nagłówkowe dla danego języka programowania
- przykładowe kody źródłowe
- skompilowane biblioteki(w wypadku SDK dla jakiejÅ› biblioteki)
- kod źródłowy biblioteki(w zależności od licencji i typu SDK)
Ważną cechą SDK jest licencja, na której jest ono udostępniane. Z niej wynikają dodatkowe ograniczenia w korzystaniu (np. zakaz wykorzystania do pewnych zastosowań) oraz ponoszone koszty (np. opłaty uzależnione od sprzedaży wytworzonego rozwiązania).
SDK zawiera często przykładowe fragmenty kodów i gotowe aplikacje zbudowane w oparciu o dokumentację i pliki nagłówkowe bibliotek dostępnych w SDK. Dostarczenie działającego kodu źródłowego stanowi formę jego dokumentacji, czytelną dla programisty.
W zależności od zastosowania twórcy SDK decydują się czasem nadać zestawowi unikalną nazwę. Sytuacja taka istnieje np. w przypadku SDK wspomagającego tworzenie sterowników programowych do urządzeń komputerowych. W przypadku Microsoftu i Apple Computer zestaw taki nazywa się Driver Development Kits (DDK). Podobnie SDK wspomagające tworzenie oprogramowania dla urządzeń przenośnych pracujących pod kontrolą PalmOS nazywa się PalmOS Development Kit (PDK).
edytuj Przykłady SDK
- JDK (Java Development Kit)
- Nokia Series 60 SDK – umożliwia tworzenie oprogramowania na telefony komórkowe firmy Nokia z serii 60.
- DirectX SDK – multimedialna biblioteka Microsoftu
- MobileSpeech SDK – Speech Recognition SDK from Lab9 Solutions
- Microsoft Flight Sim SDK